Mens durf te leven

Stella van Gent is op maandag 28 september overleden. Na een kort ziekbed ging het ineens snel, heel snel. Ze werd 55 jaar. Toen ik op de hoogte werd gesteld van haar overlijden was ik in Málaga. Het zonovergoten Málaga in Andalusië. Alleen op maandag 28 september 2026 spoelde het in de Spaanse kustplaats. Het moest blijkbaar zo zijn, alsof ze een seintje gaf. Gelukkig scheen daarna de zon weer volop, net zoals nu in Sneek.

Op haar rouwkaart staan woorden die bij haar passen: een warm hart, enorm veel levenslust, een feestelijk leven. Wie haar heeft ontmoet, zal daarin iets van Stella herkennen. En juist die levenslust maakt haar overlijden moeilijk te bevatten.

Ik heb Stella een aantal keren mogen interviewen voor GrootSneek. Ook in mijn dagboek schreef ik regelmatig over haar. Bij het teruglezen komt ze weer tevoorschijn: de flamboyante wethouder, de vrouw met belangstelling voor kunst en cultuur, iemand die zich met overtuiging mengde in het openbare leven.

Een kleine herinnering uit maart 2014. Tijdens de Sneeker Middach in Café Vellinga vroeg Stella het publiek stil te zijn wanneer de schrijvers voorlazen. Graag ook even gaan zitten, want staand was de verleiding om met de buren te praten groter. Het leverde een aandachtig luisterend publiek op. Zo was ze daar betrokken bij wat er gebeurde: ze hielp de omstandigheden te scheppen waarin verhalen en poëzie tot hun recht konden komen.

Stella was van 2002 tot 2008 raadslid voor de PvdA in Sneek. In juli 2015 keerde zij terug in de politiek als wethouder van Súdwest-Fryslân. Sociale betrokkenheid en cultuur liepen door haar werk en haar leven heen. Tussen 2021 en 2026 was Stella gemeentesecretaris in Harlingen. Tijdens haar afscheid op 23 april dit jaar ontving Stella de gemeentelijke draagspeld van Harlingen. Zij kreeg deze onderscheiding als blijk van waardering voor haar grote inzet voor de gemeente Harlingen.

Maar wanneer ik nu over haar schrijf, denk ik vooral aan haar afscheid als wethouder, op 22 januari 2020 in Theater Sneek.

Het einde van haar wethouderschap had haar geraakt. In het interview rond die tijd, sprak ze open over het verdriet en de teleurstelling. Ook haar eigen aandeel en de lessen die ze eruit trok kwamen ter sprake. Die openheid gaf het gesprek betekenis.

In de foyer van het theater gaf ze vervolgens haar afscheid een heel eigen vorm. Haar toespraak werd ingeleid met Mens durf te leven. Ze gebruikte humor, vertelde over haar geboorteplaats Montfoort en bedankte de mensen die naast haar hadden gestaan. Er was ruimte voor een scherpe knipoog. Ze bleef herkenbaar Stella.

Ik schreef destijds dat zij met opgeheven hoofd afscheid nam. Nu ik dat verslag teruglees, treft me opnieuw de waardigheid waarmee ze dat deed.

Ook schrijfster Aggie van der Meer (1927-2023), Gysbert Japicxpriis winner in 2019, was erbij. Stella had haar uitgenodigd om op de eerste rij plaats te nemen. Aggie overhandigde haar haar nieuwe boek, Tsjûgen fan de macht. Een ontmoeting die mij bijblijft, juist vanwege de warmte die eruit sprak.

De rouwkaart vertelt hoe haar naasten afscheid van haar nemen. Liefste mama van Joppe en Luut. Dochter, zus, geliefd door de mensen om haar heen. Voor hen is het verlies zoveel groter en dichterbij dan woorden van een interviewer kunnen beschrijven.

Bij de viering van Stella haar leven, maandagmiddag om 12.30 uur in de Martinikerk van Sneek wordt gevraagd feestelijk gekleed te komen. Wie wil, draagt een bloem in het haar. Het is een ontroerend detail. Zelfs in dit afscheid klinkt iets door van de kleur die Stella aan het leven gaf.

Zo wil ik haar herinneren. Met haar eigen stem, haar betrokkenheid en haar levenslust.

Dach Stella,  weareldburger dy’t Sneekse wurdde: A Dieu!

Henk van der Veer

De oulopen dagen was ut rustech op myn website, mar ut was seker gyn rust roest! Gewoan even búten de deur weest. Un andere kultuur opsnúve. Diskear was ut in Málaga, prachtstad in ut súden fan Spanje an ’e Middelaanse See, in ’e regio Andalusië.

Ik bin en bliëf un stadsjonge en ken eigenlek ok nyt sonder stadse gelúden. Iki hou fan reuring en minsen, in ’e breedste sin fan ut woard.

Niks is su ferfelend, tenminste foar mij, om naar un ander syn fakaansy foto’s koekeloere te mutten. Uteraard hew ik wear genoech fotpo’s maakt. Mar ik hou se moai foar my self.

Gaan nou wear over tòt de òrde fan ’e dach en dat is foar mij wear skriëve, skriëe en nòch us skriëve. Want dat is foar mij tòch eigenlek nòch altyd ut fijnste om te doën.

Ondertussen wel wear met un kòp fol moaie impressy’s fan Málaga!