Su nou en dan bin'k nòch wel us an ut nieuwsjagen en probear ik su rap mogelek un bericht online te setten.Fanmòrren un aardege skoop. Bericht over skreven en foto bij ut nieuwtsje skoaten. Staat ondertussen op www.grootsneek.nl online. 

Club 1841 en Café Fokk’s bundelen krachten in Sneker nachthoreca

SNEEK- De ondernemers achter Club 1841 en Café Fokk’s gaan samenwerken. Jeroen Broeders en Erwin Hoogenkamp van Club 1841 worden samen met Fokke Hiemstra en Daniëlle de Jong van Café Fokk’s eigenaar van de horecaconcepten die in het vernieuwde pand van Club 1841 worden gevestigd.

Club 1841 werd op 27 mei 2024 getroffen door een grote brand. Kort daarna ontstonden de eerste gesprekken over de toekomst van de onderneming en de nachthoreca in Sneek.

Voor Broeders en Hoogenkamp, die al meer dan twintig jaar betrokken zijn bij Club 1841, was de brand aanleiding om na te denken over de continuïteit van het bedrijf. Tegelijkertijd zochten Hiemstra en De Jong naar mogelijkheden om hun horeca-activiteiten uit te breiden. Een geplande overname van Grand Café Ludiek ging uiteindelijk niet door vanwege oplopende bouwkosten.

De gesprekken tussen de ondernemers leidden tot een gezamenlijke toekomst voor het pand van Club 1841. Café Fokk’s blijft daarnaast als zelfstandig café bestaan.

Opening voorzien in november

De wederopbouw van het pand verloopt volgens planning. Vanaf 1 juli kunnen naar verwachting de eerste werkzaamheden aan de inrichting beginnen. De ondernemers hopen het pand medio november te openen. Eind augustus moet duidelijker worden of die planning haalbaar is.

Welke horecaconcepten precies in het pand komen, wordt later bekendgemaakt. De bedoeling is om verschillende doelgroepen aan te spreken en in te spelen op veranderingen binnen het uitgaansleven.

Broeders en Hoogenkamp blijven de komende jaren nauw betrokken bij de onderneming. Op termijn krijgt Hiemstra een grotere rol binnen de organisatie, terwijl zij geleidelijk een stap terug doen.

“Door onze ervaring en ambities te combineren, kunnen we sneller schakelen en nieuwe ideeën ontwikkelen”, aldus Hiemstra. “Daarmee willen we bijdragen aan een aantrekkelijk en toekomstbestendig nachtleven in Sneek.”

Der binne bepaalde plakken dêr’t ik beter nyt komme ken. Akkerwinde nummer 1 in Sneek is su’n adres. Ut is de lokasy fan Stichting Omrin-Estafette. Regelmatech breng ik der spullen heen omdat ik ut over hew. Mar nòch faker koop ik der wear boeken, feulste feul boeken. Dy koste der gyn ruk. Ik wurd der soms beroerd fan, boeken hewwe totaal gyn waarde (mear). Fanmiddach kwam ik wear thús met un tasfol prachtege boeken, dy’t der as nieuw útsiën.

Mar ja, myn kamer púlt al út fan’e boeken. Miskyn tòch mar us beginne met 1 nieuw boek der in, dan 2 futdoën? Sufer bin’k nòch nyt.

Fanmòrren met Tom Coehoorn naar Franeker weest om dêr Oane de Boer te interviewen foar de Friesland Post rúbryk ‘Vertellers in Friesland’.  Ut ferhaal komt in ut septembernummer fan’e Friesland Post. Foarlopech is ut nòch somer.

Auteur/sjoernalist Flip van Doorn woant nou su’n 16 jaar in Drielst. Hij skreef o.a. ut boek ‘De Friezen- een geschiedenis’, dat op 4 maart 2021 ferskeen. De útgave wurdde un bestseller, mear as 25.000 eksemplaren wurdden der fan ferkocht. Dat kon dus wel minder. Kòrtleden, op 9 júny, kwam ut boek ‘Zeeland’ út. De hoogste tyd om disse skriëver op te soeken en uim te interviewe. Diskear foar un Face to Face interview in de GrootSneek-krant.

Ik froech Flip o.a. welke reaksy op De Friezen um ut meast raakt had. Dit skreef ik op:

De reacties op De Friezen kwamen soms van ver: uit New York, uit Nieuw-Zeeland, van Friezen om utens. Maar één reactie raakte hem het meest. In de trein vanuit Zwolle raakte hij aan de praat met een blinde man. De man vroeg wat hij deed. “Ik zei: ik ben schrijver. Hij vroeg: zou ik u kunnen kennen? Ik zei: De Friezen kent u misschien. Toen zei hij: ben jij Flip van Doorn?”

De man bleek opgegroeid in Leeuwarden en was rond zijn achttiende blind geworden. Iemand had hem De Friezen voorgelezen. In het eerste hoofdstuk wandelt Van Doorn door oud-Leeuwarden. De man zei: “Het was alsof ik weer kon zien. Je noemde al die plekken waar ik vroeger speelde.” Van Doorn is er nog steeds stil van. “Dat bedenk je niet als je een boek schrijft. Dat deed me echt wat.”

Ut hele interview ferskynt eind disse maand in GrootSneek-krant.

Bêste Henk,

It is safier: de simmeredysje fan Rabo &Co mei it gedicht ‘Oranjewoud’ is út! Tige tank foar wer sa’n moaie bijdrage oan ús magazine.

Fanôf hjoed krije sa’n twa miljoen leden fan Rabobank it magazine yn hun mailbox. Dat is in grut beryk, mar we hoopje dat noch mear minsken Henk syn moaie gedicht lêze. Dêrom poste we de kommende tiid berjochten op ferskate kanalen en social media om dizze Rabo &Co ûnder de aandacht te bringen.

Hjirbij de link nei it gedicht en de link nei it gehiel.

• Link gedicht: Sneek-ZuidwestFriesland - Rabo &Co
• Link nei digitale edysje: raboenco.rabobank.nl  

Dan minder moai nijs…
Foar de foto en it gedicht slúte we mei yngong fan it folgjende nûmer oan bij datjinge wat de sintrale redaksje oanlevert. Dat besjut dat we gjin regionale foto mear ha, en spitigernoch ek net mear in gedicht fan Henk.  It spyt my wol mar foar no stoppet ús gearwurking. Mar wa wit komme we mei de tiid noch wer ris mei elkoar yn kontakt as der (toch) ergens in gedicht komme moat.

Tige tank!  

Bovenstaand mailtsje kreech ik fanavend. Ut is su at ut is... Hieronder foarlopech ut laatste tweetalege gedicht dat ik skreef foar ut Rabobank Magazine:

Oranjewoud

het woord zomerresidentie had iets geheimzinnigs

kostbare plek waar al die Oranjes zich zomers

blijkbaar zo thuis voelden tussen de Friezen

liefkozend sprak het volk onderling over Marijke Meu

als ze Maria Louise van Hessen-Kassel bedoelden

soms op bladstille zomermorgens aan de rand van bosvijvers

kon je het ritselen van koninklijke gewaden nog horen

tenminste als je in sprookjes geloofde

ondertussen worden de verhalen steeds mooier dan de werkelijkheid was

al heeft het landschap onmiskenbaar toch ook wel wat

Oranjewâld

it wurd simmerresidinsje hie wat heimsinnichs

kostber plak dêr’t al dy Oranjelju har simmerdeis

blykber sa thús fielden tusken de Friezen

leaflik spruts it folk ûnderinnoar oer Marijke Meu

at se Maria Louise van Hessen-Kassel bedoelden

soms op blakstille simmermoarns oan ’e râne fan boskfivers

koest it risseljen fan keninklike gewaden noch heare

alteast asto yn mearkes leauwdest

wilens wurde de ferhalen hieltyd moaier as de werklikheid wie

al hat it lânskip sûndermis dochs ek wol wat

Henk van der Veer

Foar de tweede sundachmiddach achtermekaar in Harlingen weest. Foarege week nòch tidens de útreiking fan’e ferhalebindel YEEHA! En fanmiddach bij Sail Harlingen weest, ut maritieme feest dat foar de fierde kear oans Friese havenstad andeed.

Alle kearen wear an, at ut nou bij un boekoverhandeging òf in dit gefal Sail is, kom ik ferrekte graach in Harlingen. In één woard un skitterende stad òf un bitsje ingetogener omskreven: Harlingen het wat! En ut moaie is, se prate der ok gewoan Snekers.

Ok fanmiddach wear ferskillende lui praten, Ouwe Seunen & fisserslui, en alles wat der tussen in sit. Uteraard ok foto’s maakt, want dêr leentHarlingen en Sail um seker foar!

Machtech moaie middach!

Om mear foto's te bebekieken en de kykjes groater te maken, even op ut pluske tikke

Sinds de groate winkelbraan bij dòchterlief op 5 desember jl. merk ik dat ut tòch un bitsje (?) un traumatise ervaring foar mij weest het. 

Alle kearen at ik de brandwearauto-sirenes hoar, hew ik un kniperech gefoël in’e bealech en bin ik heel alert.

Fanmòrren even na fijf uur wurdde ik wakker fan sirenes. Ik sat futdaleks overend op bêd en wist ok daleks dat de braan in’e binnenstad was. 

De Sneker brandwearkaserne is hemelsbreed nyt fer fan oans hús. At ik de brandwearfoertuigen met sirenes dan hoar, ferfòlgens fòlch en ut dêrna rap stil is, dan weet ik dat de braan dichtbij is. Dat was fanmòrren nyt anders.

Diskear op’e Ouwe Koemarkt. Ik bin der naar toefytst en wist nyt wat ik sach, sufeul brandwearauto’s bij mekaar!

Op ut Oud Kerkhof sach ik ontredderde minsen, in pyama’s en op bloate foeten. Bewoaners fan ut appartementekompleks dy’t lettelek hun woanings útfluchten waren. Dramatys.

Ik doën hier nou ferder gyn ferslach fan’e braan, dêrfoar ferwies ik naar www.grootsneek.nl

Ik plaats allienech wat foto’s fan’e brandwearminsen. Frijwilligers dy’t professioneel werk leveren, kear op kear. Ik hew der groat respekt foar!

De rest fan’e dach was ik nyt in tòpfòrm! Soms sit ellende dieper as ik wete wil…

Fanmiddach bij un bysòndere júbileumresepsy weest. De groatste fereneging fan Sneek, dy fan de D.E.L. fierde har 100-jarech bestaan. De letter staan foar Draag Elkanders Lasten, de Snekers noëme meastal allinech de oukòrting fan ‘hun’ útfaartfereneging’.

Fan ut bestuur fan ’e D.E.L.  hat ik de earfolle opdracht kregen om un spesiaal fers foar de fereneging te skriëven. Skoandòchter Jamaine Festen maakte un passende foto bij ut ‘troastfers’ en skoansoan Joris Pos (fan Copy To Print) fersòrgde de opmaak en ut drukken.

Un tweede fersoek fan de D.E.L. was om ut fers te presentearen en myn konneksy met’e fereneging an ’e anwesegen út te lêgen.  Ok dat hew ik deen.

Hierbij ut fers:

Talitha koem

Talitha, dyn naam klinkt su eigen en eksoatys tegelyk

in ’e ouwe Aramese geheimtaal fan ut gewoane fòlk

amper te loven dat de kouwe kille doad nyt ut laatste woard het

talitha koem kom overend en huppel deur ut leven!

dou meiske fan twaalf, dòchterke fan Jaïrus

-tiidloas ferhaal fan tweedúzend jaar leden-

inspirasybron foar ut leven at der ogenskynlek

gyn enkele hoop mear is

tòch fertrouwen houwe in ’e toekomst

hoe breekber soms at alles onútsichtelek liekt

is der altyd wear ut ferhaal fan Talitha en Jaïrus

talitha koem kom overend, dwars teugen alles in

De foto’s bij dit dachboekstukje binne fan Laura Keizer, wêrfoar dank!