Bêste Henk,

It is safier: de simmeredysje fan Rabo &Co mei it gedicht ‘Oranjewoud’ is út! Tige tank foar wer sa’n moaie bijdrage oan ús magazine.

Fanôf hjoed krije sa’n twa miljoen leden fan Rabobank it magazine yn hun mailbox. Dat is in grut beryk, mar we hoopje dat noch mear minsken Henk syn moaie gedicht lêze. Dêrom poste we de kommende tiid berjochten op ferskate kanalen en social media om dizze Rabo &Co ûnder de aandacht te bringen.

Hjirbij de link nei it gedicht en de link nei it gehiel.

• Link gedicht: Sneek-ZuidwestFriesland - Rabo &Co
• Link nei digitale edysje: raboenco.rabobank.nl  

Dan minder moai nijs…
Foar de foto en it gedicht slúte we mei yngong fan it folgjende nûmer oan bij datjinge wat de sintrale redaksje oanlevert. Dat besjut dat we gjin regionale foto mear ha, en spitigernoch ek net mear in gedicht fan Henk.  It spyt my wol mar foar no stoppet ús gearwurking. Mar wa wit komme we mei de tiid noch wer ris mei elkoar yn kontakt as der (toch) ergens in gedicht komme moat.

Tige tank!  

Bovenstaand mailtsje kreech ik fanavend. Ut is su at ut is... Hieronder foarlopech ut laatste tweetalege gedicht dat ik skreef foar ut Rabobank Magazine:

Oranjewoud

het woord zomerresidentie had iets geheimzinnigs

kostbare plek waar al die Oranjes zich zomers

blijkbaar zo thuis voelden tussen de Friezen

liefkozend sprak het volk onderling over Marijke Meu

als ze Maria Louise van Hessen-Kassel bedoelden

soms op bladstille zomermorgens aan de rand van bosvijvers

kon je het ritselen van koninklijke gewaden nog horen

tenminste als je in sprookjes geloofde

ondertussen worden de verhalen steeds mooier dan de werkelijkheid was

al heeft het landschap onmiskenbaar toch ook wel wat

Oranjewâld

it wurd simmerresidinsje hie wat heimsinnichs

kostber plak dêr’t al dy Oranjelju har simmerdeis

blykber sa thús fielden tusken de Friezen

leaflik spruts it folk ûnderinnoar oer Marijke Meu

at se Maria Louise van Hessen-Kassel bedoelden

soms op blakstille simmermoarns oan ’e râne fan boskfivers

koest it risseljen fan keninklike gewaden noch heare

alteast asto yn mearkes leauwdest

wilens wurde de ferhalen hieltyd moaier as de werklikheid wie

al hat it lânskip sûndermis dochs ek wol wat

Henk van der Veer

Foar de tweede sundachmiddach achtermekaar in Harlingen weest. Foarege week nòch tidens de útreiking fan’e ferhalebindel YEEHA! En fanmiddach bij Sail Harlingen weest, ut maritieme feest dat foar de fierde kear oans Friese havenstad andeed.

Alle kearen wear an, at ut nou bij un boekoverhandeging òf in dit gefal Sail is, kom ik ferrekte graach in Harlingen. In één woard un skitterende stad òf un bitsje ingetogener omskreven: Harlingen het wat! En ut moaie is, se prate der ok gewoan Snekers.

Ok fanmiddach wear ferskillende lui praten, Ouwe Seunen & fisserslui, en alles wat der tussen in sit. Uteraard ok foto’s maakt, want dêr leentHarlingen en Sail um seker foar!

Machtech moaie middach!

Om mear foto's te bebekieken en de kykjes groater te maken, even op ut pluske tikke

Sinds de groate winkelbraan bij dòchterlief op 5 desember jl. merk ik dat ut tòch un bitsje (?) un traumatise ervaring foar mij weest het. 

Alle kearen at ik de brandwearauto-sirenes hoar, hew ik un kniperech gefoël in’e bealech en bin ik heel alert.

Fanmòrren even na fijf uur wurdde ik wakker fan sirenes. Ik sat futdaleks overend op bêd en wist ok daleks dat de braan in’e binnenstad was. 

De Sneker brandwearkaserne is hemelsbreed nyt fer fan oans hús. At ik de brandwearfoertuigen met sirenes dan hoar, ferfòlgens fòlch en ut dêrna rap stil is, dan weet ik dat de braan dichtbij is. Dat was fanmòrren nyt anders.

Diskear op’e Ouwe Koemarkt. Ik bin der naar toefytst en wist nyt wat ik sach, sufeul brandwearauto’s bij mekaar!

Op ut Oud Kerkhof sach ik ontredderde minsen, in pyama’s en op bloate foeten. Bewoaners fan ut appartementekompleks dy’t lettelek hun woanings útfluchten waren. Dramatys.

Ik doën hier nou ferder gyn ferslach fan’e braan, dêrfoar ferwies ik naar www.grootsneek.nl

Ik plaats allienech wat foto’s fan’e brandwearminsen. Frijwilligers dy’t professioneel werk leveren, kear op kear. Ik hew der groat respekt foar!

De rest fan’e dach was ik nyt in tòpfòrm! Soms sit ellende dieper as ik wete wil…

Fanmiddach bij un bysòndere júbileumresepsy weest. De groatste fereneging fan Sneek, dy fan de D.E.L. fierde har 100-jarech bestaan. De letter staan foar Draag Elkanders Lasten, de Snekers noëme meastal allinech de oukòrting fan ‘hun’ útfaartfereneging’.

Fan ut bestuur fan ’e D.E.L.  hat ik de earfolle opdracht kregen om un spesiaal fers foar de fereneging te skriëven. Skoandòchter Jamaine Festen maakte un passende foto bij ut ‘troastfers’ en skoansoan Joris Pos (fan Copy To Print) fersòrgde de opmaak en ut drukken.

Un tweede fersoek fan de D.E.L. was om ut fers te presentearen en myn konneksy met’e fereneging an ’e anwesegen út te lêgen.  Ok dat hew ik deen.

Hierbij ut fers:

Talitha koem

Talitha, dyn naam klinkt su eigen en eksoatys tegelyk

in ’e ouwe Aramese geheimtaal fan ut gewoane fòlk

amper te loven dat de kouwe kille doad nyt ut laatste woard het

talitha koem kom overend en huppel deur ut leven!

dou meiske fan twaalf, dòchterke fan Jaïrus

-tiidloas ferhaal fan tweedúzend jaar leden-

inspirasybron foar ut leven at der ogenskynlek

gyn enkele hoop mear is

tòch fertrouwen houwe in ’e toekomst

hoe breekber soms at alles onútsichtelek liekt

is der altyd wear ut ferhaal fan Talitha en Jaïrus

talitha koem kom overend, dwars teugen alles in

De foto’s bij dit dachboekstukje binne fan Laura Keizer, wêrfoar dank!