dagboek > overzicht
Dagboek augustus 2021
 
31 augustus om 18:20
 
Janneke Warringa





Gister moai interview met sangeres Janneke Warringa had. Janneke werkt sinds krt nau tegare met Peter van der Zwaag, mzikaal begeleider fan onder mear Willeke Alberti. Ferder wurdt Janneke mzikaal ondersteund deur sangeres Elks Fekkens en selliste Andrea Meijer. Janne & dy komme met ut programma Ferlet-Lieten fan langstme.

De Ezelmannen





Ferder gistermrren un bizarre ontmoeting met twee mannen en hun ezels had. Drover later wel mear. Hilarys en bizar mut ik eigenlek skrive

 
30 augustus om 09:11
 
Kollum Omrop Frysln 30 augustus





De skoalen binne wear begonnen

Overal sin je de groate banieren hangen om an te kondegen dat de skoalen wear begonnen binne. In un foarech leven, dat fan skoalmeester en learaar, moest ik altyd freeslek wenne om na 6 hearleke fakaansyweken wear an de slach te gaan as dompteur in un klaslokaal met kyndes f pubers.

Frijheid is un kostbere besit en ik kon mij self dan wel wiesmake dat ik koaning in myn eigen koaninkrykje was, de werklekheid wurdde in de loop fane jaren wel un bitsje anders. De opkomst fan de onderwiesmanagers was simpelwech nyt mear te stoppen. Lui met amper f gyn ervaring op de werkfloer soemden krekt as wespen in augustus en september mij hieltyd mear ome kp. Sulangt je nyt naar insekten beginne te slaan falt ut nch wel un bitsje met.

Mar ut is en ut was altyd bij mij al su dat ik graach fraagd en ongefraagd myn mening gaf en dr hewwe lui met sidene sjaaltsje un hekel an. Trouwens ok bst irritant, skoalmeesters dyt immer ut laatste woard hewwe wille.

Ik genoat myn opleiding an de Pedagogise Akademy De Him in Sneek, un mear as foartstrevende onderwizersopleiding. Mannen as biolooch Douwe Teake Engelbertus van der Ploeg, dyt wij gewoan menear noemden feegden de floer an met bord-krijt-spons-biologie. Met andere woarden at ut mar un bitsje kon naar bten met de kyndes, dat predikten sij.
Geskiedenislearaar Gerrit de Jong idem dito: De Sneker Oasterdyk en ut Groatsaan op, kyndes ouwe gevels natekene late. Self ontdekke! Alles wat jie sin onthouwe je en hoeve je nyt te learen.

Se wurdde ik as klte stpferf deur dizze earsteklas pedagogen kneden en brochten se mij bij wat ik later in de praktyk tfoere s.

Ondertussen is ut al wear acht jaar leden dat ik foar ut laatst un groep kyndes onder myn hoede had, myn kyndes seik altyd. At btenstaanders mij froegen welk fak ik gaf, was steefast myn antwoard: Ik geef mij self!

In ut Praktykonderwies, wrt ik as laatste myn kunstjes opfoerde, hadden de measte kyndes un blodhekel an skoal. Opsloaten in un klaslokaal is foar un stuiterbal met ut plakplaatsje ADHD ok gyn pretje. Ik nam de kyndes faak met naar bten. Op dindsdachmrren even op ut Groatsaan kieke, drt toen nch un bloeiende markt was. W een fan dy jonges wel graach naar toe, in alle frijheid syn senten ferdiene. Un echt Sneker groatbekje. Hoe dichter we in de buurt fan Marten Stoofpear kwamen, hoe stiller hij wurdde.

Menear, mut ik straks ok rekene?

Ja, wat dochstou dan dat dy frouwen al dy bloemkoalen gratis metkrije?

De flgende mrren kwam myn pber bij mij met de fraach menear wr is dat boekje over dy rekenmasyntsjes?
Kiek dat sach dat sidene sjaaltje dus nyt sitten toen hij met mij an tafel froech en sei: Meneer van der Veer, wij gaan vanaf nu mr methodisch werken. Die flauwekul om er steeds maar weer met die kinderen op uit trekken gaan we niet meer doe, Weet u hoe wij dat noemen?

Nou fertel ut us?

Wegelekte onderwijstijd!

Toen knapte der wat bij mij en ik antwoardde met soademiter op je! Ik bin fleurech onderwieslaan tlopen en wurdde in de herst fan myn karriere nch fulltime freelance sjoernalist en stukjeskriver.
 
29 augustus om 20:20
 
Makke skapen





Fanmiddach na maanden ouwezechheid foar ut earst wear naar ut Abe Lenstra Stadion weest. Lange rijen fan rustege Heerenveensupprters dyt hun QR-koade en toegangskaart sin late moesten f alles ok was. Nou dat was ut bij mij. Ut fiel mij niks teugen hoe rap ut allemaal ging.

Over ut foetbal kank krt weze: As makke skapen naar de slachtbank, su liet SC Heerenveen un feul beter AZ syn gang gaan. Hlemaal en dan ok hlemaal niks in te brengen. At dit de foarboade is foar de rest fan ut seizon dan is ut nyt bst.

Helemaal in de wetenskap dat de bste man fan SCH, Joey Veerman, ok nch us fertrekt. Miskyn wel naar AZ. Un belacheleke toestaan trouwens dat der nch speulers ferkocht wurde kanne na de start fan de foetbalkompetisy.
 
28 augustus om 19:23
 
Deze Week





Elke saterdachmrren is ut earst wat ik don de kollum fan myn maat KaB leze. Ik bin un groat fan fan Kerst syn Deze Week. Fanmrren was met name ut onderstaande stukje fan de btenkategoary! En wie de skon past trekke um an!!!

Mensen vragen wel eens: is het niet moeilijk, steeds die stukjes schrijven? Elke keer maar weer onderwerpen vinden? Nou, dat valt wel mee. Ideen die me te binnen schieten maar die ik niet direct kan gebruiken, noteer ik voor een later moment. Soms zelfs midden in de nacht als ik er toch uit moet om even te plassen. Twee vliegen in een klap.

Ik moet alles meteen opschrijven, anders vergeet ik het. De mazen in mijn geheugen onderhouden zon hoog groeitempo dat ik er met mijn verstand niet bij kan. Ik loop ook altijd met pen en papier op zak. Nee, aan onderwerpen mankeert het niet. We leven in een wereld die steeds gekker wordt en waarin krankzinnigheid vaak de kortste weg naar succes is. Dat biedt een stukjesschrijver een rijk jachtgebied.

Het moeilijkste is het vinden van de juiste toon. Hoe kwaad wil je je maken over de slakkengang van de kabinetsformatie, de lange wachttijd bij de dokter, de Covid ontkenners, fake nieuws. Het is de toon die de muziek maakt. Woest om je heen slaan, is zelden goed.

Cynisme en bitterheid liggen dan op de loer. Schreeuwen mag; jezelf overschreeuwen niet. Pas ook op voor het andere uiterste. Wie rond gaat kijken met de vermoeide blik van degene die alles al gezien heeft, geen verwondering meer kent en zich nergens nog druk over maakt, die is al zo goed als dood.

Tussen beide polen moet je elke keer weer het juiste plekje zien te vinden voor je stukje. En voor de rest is schrijven ook gewoon maar een beetje aanklooien op je computer.

 
28 augustus om 19:10
 
Langs de lijn

Eindelek na al dy maanden fan nyt naar un foetbalwedstryd toe kaane in ferbaan met Covid-19 was ut fanmiddach wear sufer: ONS-Flevo Boys! Ut wurdde ok nch un moaie pt foetbal op ut Sdersprtpark. Wear un moaie seary fotos make kannen foar GrootSneek- site en dy fan ONS op fersoek fan goodold Simon Visser.

Al met al hearleke dach.























































 
27 augustus om 15:33
 
Oud-Ysbrechtumer Joost Oomen vanavond finalist in De slimste mens





Joost Oomen (31), oud inwoner van Ysbrechtum maar geboren in De Bilt, speelt vanavond de grande finale van het populaire tv-spel De slimste mens.

Joost neemt het op tegen cabaretire Lisa Loeb (32) en Bram Douwes (37) uit Groningen. Bram Douwes, PowNed-verslaggever, bereikte gisteravond de finale als slimste van de dag. Joost versloeg in een spannende barrage Loes Reijmer.

Joost speelde journalist Loes Reijmer in de halve finale weg met de vraag: 'Wat weet je van 'Op hoop van zegen'?'. Niet zo vreemd, want Joost Oomen studeerde Nederlands aan de Rijksuniversiteit Groningen.

Joost was huisdichter van de universiteit in het jaar 2010-2011. In 2013 en 2014 werd Oomen stadsdichter van Groningen. Hij organiseerde Kantoorpozie en was medeorganisator van Absintherklaas. Samen met Marleen Nagtegaal organiseerde hij enkele jaren het poziefestival Dichters in de Prinsentuin.

Op 24 maart 2013 trad Joost al in Sneek op tijdens de Sneker Middach. Daar maakte hij al een verpletterende indruk met het gedicht Glijdt in de broek:

Glijdt in de broek

Kijk, daar glijdt een man in zijn broek
De broek is zon glad broekje
Een tel en de man glijdt in zijn broek
zit in zijn broek
Kijk wat een gladde broek
Zijn witte, spitse voetjes glijden hoep
in de broek
Zijn mooie, gespierde, lichtbehaarde kuiten
glijden hoep in de broek
En daar komt zijn dijbeen en zijn bilpartij met hele kleine
witte, zachte haartjes
glijden zomaar langs de broekrand, licht recht het elastiek op en dan
zoef in de broek
De man glijdt hoep in de broek
En dan vervolgens aan de voorkant
vouwt de man de boel naar binnen zodat alles strakjes strak en goed zichtbaar
hoep in de broek zit
De man glijdt hoep in de broek
De man glijdt in de broek
Duwt met zijn sterke, mooie handen zijn overhemd bij kruis naar binnen
Alles zit strak, alles zit goed omlijnd, alles glijdt prima en prachtig
en hoogst opwindend
goed in de broek
Hoep in de broek
Kijk mannen, daar glijdt een man in zijn broek.


De Volkskrant benoemde Oomen tot literair talent van het jaar 2021, nadat hij het jaar daarvoor al bij de laatste drie stond.

De finale van De slimste mens is vanavond vanaf 20.35 uur op NPO 2.
 
26 augustus om 18:53
 
GrootSneek





Fandaach ut augustusnummer fan GrootSneek op de kokosmat. Ut was wear un genot om an met te werken. Wat un ferhalen wear!

 
25 augustus om 20:31
 
Reis nei it gelok!





Binnenkrt wel mear! Soad nocht an om suks te don!
 
25 augustus om 07:59
 
'Nagekomen berichten'





Gister dus tegare met Tom Coehoorn, tpfotograaf, bij Feja Attema in Franeker weest. Tom maakt altyd ok foto's fan de lui dy't ik interviewe mach. Foar ut argyf, sal ik mar sge. Bovenstaande foto fan Feja & me magge nyt ontbreke in de Friesland Post interview seary over 'Fertellers in Fryslaan'.
 
24 augustus om 18:55
 
Relmzen & marktkooplui





Tt foar krt had ik nch noait fan relmzen hoard. Fanmiddach, sittend op un bankje in un plantsoentsje in Franeker, fertelde Feja Attema mij over har belevenissen met de beestjes tidens un fakaansy in Frankryk. Un wnderlek ferhaal, mar at Feja ut begint te fertellen dan wurdt ut levendech. Feja is dus de flgende ferhaleferteller foar de gelyknamege seary over storytellers in de Friesland Post. Later dus wel mear.





Fanmrren ok nch op de dinsdachmarkt fan Sneek weest. De sufeulste marktkoopman ferdwynt, fan de roemruchte Sneker warenmarkt is amper mear wat over. Ik hew Follie van der Wal interviewd en ut ferhaal op de GrootSneek-site plaatst. Follie het 50 jaar syn broad ferdind as groenteboer op de markt, wrfan sun dikke 20 jaar in Sneek. Wat un postieve kearel en dat foar un Liwwarder
 
23 augustus om 09:16
 
Kollum Omrop Frysln 23 augustus 2021





Klusse & tniere

Met beide hew ik noait wat had, helemaal 3 x niks. As psycholooch fane kouwe groan soek ik un oarsaak in ut ferleden in myn jeugd. At ik al us un lekke fytsbaan had en dy repareare w, dan moest ik altyd earst soeke om ut blikken doaske fan Simson. Un prachtech blikken doaske anders, met roaie en swarte letters, dat fon ik dan wel wear moai. Drin sat dan solsy met ander bandenplakmateriaal. Wist ik feul wat solsy was. Lym dus.
At ik ut doaske dan eindelek fonnen had, ging ik naar myn fyts met de lekke baan en deed de fyts op e kp, ut sadel op e groan. En dan begon ut gepruts, de bannewippers flogen bij mij alle kanten t. Kreech de fingers meastal klem. Harrekrasje wat un ellende. At ik de baan der dan ou had, de swarte binnenbaan in un tobke met water.

Brubbeltsjes dyt omhooch kwamen. De dm op ut gatsjeplak, droge late en skre met waterproof skuurpapier. Plakker der op en dan probeare sun half oppomte binnenbaan wear op ut plak te freubelen. Nou dr bleef ut dan meastal bij en nam myn fader ut klusje over omdat ut mij nyt lukte. Wear un technys trauma riker.

Ut s later ok noait mear wat wurde met alles wat ok mar un bitsje naar technyk rkte. Ik hew der frede met. Foar lui dyt alles make wat hun ogen sin hew ik dan ok groate bewondering en pries ik meastal de hemel in. Bij mij is ut altyd wat myn ogen sin, ferniele myn hannen. Gelukkech wille de technise minsen mij altyd wel helpe. Dat fyn ik mar wat joppech en fijn.

Met tniere, presys utselde ferhaal. Dat deed myn fader ok al. We hadden in de Napjusstraat mar un klein tntsje, mar dr groeiden wel de moaiste dahlias. Ut is nch altyd myn lievelingsbloem en at ik later myn laatste ritsje don, magge der wel fan dy kleurege nasomerbloeiers op ut deksel fan e kist.

Ut was ok wear un heel ritueel hoet dy dahlias tt folledege bloei kwamen, meastal gingen dy ergens eind mei de groan in. Foarou had myn fader dan un diepe kl graafd wrt hij un week earder de blauwe jeiter t ut putsje achter ine steech deponeard had. Waarskynlek srgde dy jeiter foar hmusrike groan en dr houwe dahlias fan. Wij hadden de meast moaie dahlias in alle kleuren fane regenbooch.

At we der dan wear weken fan genoaten gingen de dahliaknollen t de groan en ferhsden naar de slder op un moai drooch plakje. Der lagen altyd un paar ouwe kranten in ut Blue Band doaske. At ut dan wear foarjaar was mocht ik de knollen fan slder hale. Ik las dan earst even dy kranten fan un paar maanden teruch. Ut planten fan de knollen liet ik moai an oans fader over. Ik had un hekel an rourandsjes onder myn nagels.

Nee, foar mij was al froech ddelek dat ik myn broad met boaterhamwurst nyt de hannen ferdiene s. Praatsjemaker en skriver dat lach en leit mij beter, selfrefleksy is mij seker nyt freemd!

 
23 augustus om 08:48
 
Even btendeur weest





Ses dagen bten Sneek weest. Der was niks mis met, mar nou ok wear blij om over te gaan tt...Ja, tt wat? Ik sin wel!

 
16 augustus om 10:02
 
Kollum Omrop Frysln 16 augustus '21





Un gerdyntsje mear is ut nyt, mar graach wat mear privacy

Ik lch te staren naar de witte systeemplafnplaten met hier en dr un Escherafbeelding. Ik wacht op de dingen dyt gebeure salle. De knoopkes fan ut blauwe operasyjaske drukke hinderlek op myn bloate ruch. De bloddrukmeter ome rechter bovernarm folt ok al nyt noflek.

Nrmaal sproken don de ferplegers de baan om myn linkerarm. Diskear nyt. Suster J., met kipefel ope arms, het twee kear ferkeard prikt in myn linkerarm, dat nou sit ut infs an de rechterarm. Har kollega H. het mij wel in nkear god prikt. Nou lch ik te wachten.

Dan is der beweging. Suster J. komt achter de baly fut en dot de gerdinen naast mij dicht en kreart su un kamerke fan stof. De deur gaat open. Un man fan myn leeftyd met un wilde bos griis haar loopt richting de baly en leit der papieren del. Hij oversit de kamer. Ik lch te wachten. De wilde bos haar ferdwynt wear.

Dan gaat de deur opnieuw open. Ik sin dat twee ferpleegsters in blauwe operasykleding un bd naar binne rollen. Der leit un begin fijfteger op ut bd. Un man. Un frou met un foarjaarsjas over de arm loopt achter ut rollende sikenhsbd an. De blauwe susters ride de man routineus achter de gerdinen naast mij. De beide ferpleegsters ferdwine wear. Suster J. nimt hun plak in. Ik hoar de frou met de jas over de arm glen. Intns. Myn foten binne stienkoud. Ik hew un droge moan. De frou an de overkant staart mij an. Har ogen staan grillech in har hoofd.

Dan begint suster J. te praten. Dat ut un dreun is is. Dat se begripe kan dat ut onferwachts komt. Dat ut bericht wel even ferwerkt wurde mut. Dat dokter de papieren foar ut weekend al klaar het. Dat se mrren met dokter prate salle. Dat dokter alles t lge sal. Dat dit, dat dat. De man troast syn frou. De frou glt allienech mar. De suster laat ut stel even met syn tween. De frou begint nou te praten dat se freeslek skrokken is fan de tslach. Darmkanker. Kp op seit de man, kp op seit de frou.

Der sit mar un gerdyntsje tussen myn bd en dat fan de man. Ik waan mij in un klinys foarprtaal fan de hel.
Ik hoar de saaldeur wear open gaan. De susters in blau staan an myn bd. Frage naar myn geboartedatum. Sette dan de sokken der in, skve ut mobile bd deur ut smalle gankje tussen de saal en de behandelkamer. Dr staat de man met ut grize haar mij op te wachten.

Ik hew gyn flau benul hoe lang ik fut weest bin, at ik wear op saal lch. Suster J. geeft mij twee stukjes broad. Suster J. is blij met de tslach dyt ik kregen hew. Ik weet nergens fan. Ik bin un gedeelte kwyt. Ut skynt dat ik mear drinke mut. Dat is god het de grize krullebos seid. Divertikels binne krekt kleine ballntsjes. Kan helemaal gyn kwaad.

Ut bd naast mij staat leech. Op ut kussen leit un blau operasyjaske. Netsjes opfoud.

Un keurege man.

 
15 augustus om 10:50
 
Hylpen wat bistou moai...deel 2



























































 
14 augustus om 19:08
 
Hylpen wat bistou moai... Deel 1



















































 
13 augustus om 22:13
 
Fertaling fan moai Cor van der Wal fers





Snie is in died fan ferset

Snie makket iensum en frij, tinken krimpt fan klde sinne.
Snie is in died fan ferset. Tsjin de suertsjes en kwallen,
dat binne s lieders: hja slikje it paad nei de takomst skjin.

Grint komt tusken harren kiezzen, tosktinzen betonmole.
Hja bouwe stden fan leagens, drboppe sirkelje drones,
hja hjitfolgje jo mei eagen dyt stekke as in lilk ynsekt.

Snie leit tk op e loer yn e wolkens, snie is s rding.
Snie sisteret op e glde speknekke fan e macht.
Snie raant as fet. Alles raant, myn freon, alles raant.

Cor van der Wal


Sneeuw is un daad fan ferset

Sneeuw maakt eensaam en frij, denken krimpt deur kouwe son.
Sneeuw is un daad fan ferset. Teugen de suertsjes en kwallen,
dat binne oans leiders: se slikke ut pad naar de toekomst skoan.

Grint komt tussen hun kiezen, taangedachtes betonmoalen.
Se bouwe steden fan ligerij, drboven sirkele drones,
se achterflge dy met ogen dyt steke as un boas insekt.

Sneeuw leit listech op e loer in e wolken, sneeuw is oans redding.
Sneeuw sist op e gladde speknekke fan e macht.
Sneeuw smelt as fet. Alles smelt, myn maat, alles smelt.

Henk van der Veer
 
12 augustus om 18:35
 
Marica op e tee





Fanmrren het Marica van der Meer t Workum bij mij ope tee weest, teminsten Marica w graach tee hewwe en ik dronk kffy. Ut was myn earste ontmoeting met un hele bysndere dame. Foarege week wurdde ik anskoaten deur un Sneekse dyt Marica god ken.

Sij froech f Marica ok bij mij delkomme mocht om mij te interviewen. Wrfoar, was myn wederfraach. Marica is naast weareldfytser ok fotograaf, skrifster en reisrganisatr. Sin onderan dit blog.

Marica het mij fanmrren interviewd foar un reisgids dyt se in opdracht fan Uitgeverij Elma skrive mach. Nout de COVID-19 pandemy der foar srgt dat de reizerij un bitsje op syn kont leit, soekt Marica ut dichterbij hs en skrifst se un reisgids foar fytsers over de Friese 11 steden.

Uteraard nyt un boekje fan 13 in un dosyn, mar helemaal op syn Maricas. In de gids, dyt flgend foarjaar ferskine sal, skrift Marica ok over inwoaners fan de 11 steden. Foar Sneek bin ik dat dus wurden.
Ut wurdde un hele nofleke mrren in de achtertn an de Julianastraat.

Nout ik Marica teugenkommen bin en globaal un bitsje weet wiet sij is, sal ik har op myn beurt ok interviewe. Ieder mins het wat wat te fertellen. Dizze slagersdchter t Workum seker!

Marica van der Meer is wereldfietser, fotograaf, schrijfster en reisorganisator

Marica van der Meer werkt als freelancefotograaf, schrijft reisgidsen voor uitgeverij Elmar en met haar eigen reisbureau Marmee Reizen organiseert en begeleidt zij avontuurlijke reizen voor 60-plussers. Een keer in de vijf jaar neemt ze een sabbatical om de wereld beter te leren kennen en stapt dan op haar fiets. Al vroeg in haar leven kreeg ze te maken met het fenomeen reizen. Als turnster van het Friese WIK-FTC-Heerenveen, ging ze naar toernooien in het buitenland. Dit opende haar ogen, in plaats van een baan in de turnwereld, werd ze reisleidster. Na vele omzwervingen over de wereld met groepen toeristen, werd het tijd om te settelen. Ze besloot van haar tweede hobby haar beroep te maken. Als fotograaf zou ze meer op een plek kunnen wonen, maar reizen zit in je bloed. Het maakt niet zo veel uit waar mijn huis staat, want ik ben toch het liefste onderweg, aldus Marica.

Marica fietste van Vuurland, het meest zuidelijke puntje van Zuid-Amerika naar Alaska en schreef hierover het boek Van Vuur naar IJs. Om het Afrikaanse continent te ontdekken koos ze voor een auto met vierwielaandrijving. Samen met een vriend reed ze via West-Afrika van Nederland naar Kaapstad en via Oost-Afrika weer terug, hierover verscheen het boek Rond Afrika. Op deze reis miste ze het nauwe contact met de lokale bevolking, dat je op een fiets wel hebt. In 2013 pakte ze daarom opnieuw de fiets, met deze keer als eindbestemming Adelaide in Australi. In 15 maanden reed ze 28.000 kilometer en schreef daarover het boek Weg van de wereld dat inmiddels een bestseller is. Deze immense fietstocht vol spannende avonturen en bijzondere belevenissen is het onderwerp van haar debuut optreden bij Mondiavisueel onder de gelijknamige titel Weg van de wereld.

 
12 augustus om 17:28
 
The White Wings op het Schaapmarktplein van Sneek





Geen grote festiviteiten in Sneek tijdens de Sneekweek, de reden is zo langzamerhand wel bekend. Toch waren er de afgelopen dagen prachtige creaties in het centrum van de stad te bewonderen.

Vanmiddag liep fotograaf Jan Douwe Gorter The White Wings tegen het lijf en schoot een aantal fraaie fotos van de steltlopers.

 
11 augustus om 14:32
 
Uw Groenteman Tedie Walthuis, een icoon van Workum





Uw Groenteman Tedie Walthuis, prijkt in witte letters op zn pet. De 72-jarige groenteboer uit Workum runt al meer dan zestig jaar het familiebedrijf aan It Sd in zn geboorteplaats. Tedie Walthuis, bouwjaar 1949, een icoon van de stad aan het woord over zijn leven tussen de kroppen sla, aardappelen en aardbeien. Met de zomerkoninkjes begon het ooit allemaal. Een portret van een unieke en geliefde Workumer vrijgezel die wars is van alle modegrillen en poeha.

Het is druk in Workum, in de eerste week van de zomervakantie. De terrassen zitten weer vol met toeristen. Tedie Walthuis heeft het ook druk en heeft eigenlijk geen tijd voor een interview. Het moet letterlijk tussen de bedrijven door. Eigenlijk heeft hij nooit tijd om even rustig te zitten. Hij is altijd druk in de weer met zn groente- en fruithandel. Niet zo verwonderlijk dat zn bijnaam Tedie bij nacht luidt. Tot s avonds laat gaat hij er met zn blauwe VW turby diesel op uit om groeten en fruit bij zn stadsgenoten te bezorgen. Dat doch ik oant ik klear bin. Ik bliuw ek wolris even hingjen om te praten. No mei de corona net fansels.

Opschrijven in het boek

Het is drukker dan gedacht op deze maandagmiddag in de Groente- en Fruithal van Tedie aan It Sd in Workum. De groenteboer scharrelt door de hal om zn klanten te helpen. De vaalblauwe cap op het hoofd, het ruitjeshemd stijf tot boven dichtgeknoopt losjes over de spijkerbroek. De stem is zacht, de ondeugend twinkelende ogen ontgaan niks. Wietse, een bekende van Tedie, stapt over de drempel en krijgt de gevraagde Friese kleiaardappelen mee. Hij betaalt niet. Mar even ynt boek?, vraagt Tedie. Het kan allemaal, het vertrouwen is groot. Een keer in de week komt Wietse om te betalen. Gemakkelijk dat het zo kan. Even later haalt een andere vaste klant twee kratjes Heinekenbier op: Sa giet dat hjir bij Tedie!

De Winkel

Ik bin in soan fan Tjamke Walthuis en Sippie Leenstra. Yn it hs neist wat no myn fruit- en grientehal op It Sd is, bin ik berne. Ik ha noch in jongere sus. In pear hzen fierder hawwe we froeger in winkel hn en dizze hal hiene we ek al. We hawwe de ferkeap nei de hal ferpleatst. In omke fan mij hie de winkel en sa is s heit der ek ynrolle. Beppe wenne earst ek noch bij s yn. Ja, ik bin no 72 jier. Ald? Och, it is noch altyd jonger as 80!
De telefoon rinkelt. Tedie neemt op en luistert wat er aan de andere kant van de lijn wordt gevraagd. Of er ook met een express card betaald kan worden. Nee, dat kan niet. Ik wit net wat dat is. Pinne kin wol!

Jeugdjaren

Ogenschijnlijk heeft de tijd stilgestaan. De moderne koeling in de hal, een behoorlijke investering, laat zien dat die conclusie niet juist is. Wat wel een feit is, is dat Tedie zn jonge jaren al even voorbij zijn.

Ik bin earst ope kleuterskoalle west en doe nei De School met de Bijbel. Oh, ja ek noch nei de Zondagschool. We wiene Herformd. Ik krige wol in Kristleke opfoeding, mar heit en mem lieten s wol frij. Ik ha de basis wol meikrigen. Minsken sa behannelje sat ik sels ek graach behannele wurd. At ik no noch yn tsjerke kom, dan is it net sa bst. Krekt allinne noch bij begraffenissen. Ik ha ek in drok libben. Op myn frije dei moat ik boekhlde en sa. In dei is samar om no? At je wolle dan soe it wol kinne hear, nei tsjerke ta, mar ik ha der ek net san behoefte oan. Ik wit fan de ferhalen en ik wit hoet it moat. Ik wenje neist in dmny. We prate dan net oer tsjerke en sa. Nee, dat dogge we net.

Drave

Doet ik san jier as tweintich wie hak in soad oan hurddraven dien. Bij Horror yn Snits. Ik ha trije kear op in trening west. Doe koe ik it sels wol. Ik wie wol lid fan Horror, de atletykferiening. Ik ha ek prizen wn, dy meist aansens wol even sjen. Ths hak allegear bekers stean. Ik ha in kear tsjin in jonge hjir t Warkum draafd. Dy koe hurd. Sei er. Ik sei tsjin him dan drave we in rntsje, sille we ris sjen wat it hurdst kin. Asto winst krijst fiif gne. No ik koe de fiif gne moai yne beurs hlde!

Na de lagere school gaat Tedie nog twee jaar naar de ulo, de tegenwoordige mavo. Twee jaar, meer dan genoeg in zijn optiek. Hij helpt liever in het familiebedrijf, daar voelt hij zich op zn gemak. Daar kan hij zich nuttig maken.

At der ris in kistke mei ierdbeien oer wie dan sei heit al gau miskyn kinst dy wol ferkeapje en dan gong ik Warkum yn. It slagge my altyd wol om de ierdbeien te ferkeapjen, ik kaam yn elk gefal mei in leech kistke ths.

Een lekkere banaan
Tedie is gastvrij, een zachtaardig mens. Terwijl de klanten in de winkel groente en fruit uitzoeken komt Tedie in het voorbijgaan even bij ons. Hawwe jim ek sin oan in lekkere banaan? Dat is foedsem iten.

Zonder het antwoord af te wachten krijgen fotografe Jelly en ondergetekende van Tedie een gele pisang in de handen gedrukt. Bananen verkocht Tedie vroeger ook al, maar het assortiment is in de loop van de jaren wel veel uitgebreider geworden, ook bij Tedie, die opsomt wat voor waar hij verkoopt in zn hal.

We hiene mear seizoenprodukten, sa as blauwe beien en framboasen. No hawwe we ek in protte ymportprodukten. Sjoch no ris nei de krden. Froeger hiene we allinne mar peterselie en no hast munt, bieslook, koreander. Ist net wat? Koreander, earder wist ik net iens dat soks bestie. No en hjir hak noch lytse meloentsjes, taug en little gem, it is Romeinse slaat. Dat ferkocht s heit net. Ik krij de grienten en it fruit fan ferskillende leveransiers t Harns en fan It Hearrenfean. Froeger gongen we nei de feiling yn Koudum, mar dat is al hiel lang lyn.

Tedie oogt broos, maar dat is hij zeker niet. Hij voelt zich goed gezond en mag dan wel een druk bestaan hebben, dat is ook regelmaat. Elke dag begint hij met een goed ontbijt. Seis of sn stikken ble en tomaten. Dat fyn ik gench. Foar in oar miskyn net, mar foar mij is it goed sa.

Na het overlijden van zn vader, in 1997, gaat Tedie alleen door met de zaak, mem helpt dan tot op hoge leeftijd nog wel mee. Zij overlijdt op bijna 91-jarige leeftijd. Tedie blijft alleen achter, hij heeft de ware liefde nooit gevonden. In die zin is Tedie op en top een zelfstandige. Mar goede rie is noait ferkeard nou?

Gezondheid

Over gezondheid gesproken; nu 22 jaar geleden moest Tedie geopereerd worden en kon hij zes weken zijn beroep niet uitoefenen. Met zachte stem vertelt hij wat hem toen overkwam.

Ik hie in plakje achter it ear sitten en dat hat de hsdokter weisnijd, mar net optsjoerd. Ik bin doe wer nei dokter tagien en sein dat ik beslist nei it sikehs ta woe foar kontrole. Dokter woe dat net, mar ik woe it toch. Yn it sikehs sei in dokter dat ik net skrikke moast, want der soene noch sn dokters nei mij sjen om mij yn ogenskou te nimmen. Se hawwe allegear fotos nommen en hawwe mij net earder opereard neit se alles wisten. Dat wie ek goed. In dokter t Grins hat de operasy dien. Der is in stik t it skouder seage. It wie in foarsorchsmaatregel en de dokter adfisearde it. No dy dokter hie der mear ferstn fan as ik. Ik bin ek bestraald wurden. Gelokkich is it goed kommen. Ik ha drnei myn wurk wer gewoan dwaan kinnen en fiif jier letter hak in nije bestelbus kocht. Dat doarde ik doe wol wer oan. Ik tink der no ek net mear oan. Ik hoech ek net mear foar kontrle.

It libben is moai

Tedie werkt voorlopig gewoon door, zoals hij dat al van jongs af aan doet. Hij denkt er ook niet over om op te houden. Want de kondysje is prima. Ik wurkje omdat it ek myn hobby is en ik nocht oan myn wurk ha. It kontakt mei de minsken fyn ik ek fijn. It is alle dagen wer moai. Hoet it skielk komt? Dr ha ik noch net oer prakiseard. At ik der net mear bin dan wit ik der niks mear fan. Ik sil wol net mear troch Warkum stappe. Dat is dachdromerij. It libben is moai. Warkum is moai. Ik ha ienkear nei Valencia west. Fiif dagen. Ik fn it skitterjend. Doe hie in klant in priisfraach wn en mocht de grienteboer wrt se de sinaasappels kocht hie ek mei yne bus. Dat hak tegearre mei myn suster dien. Ik bin in tefreden man en ha in fijne famylje, se steane altyd foar mij klear. Dat is moai!

Foto Jelly Mellema
 
10 augustus om 13:49
 
Lze!



 
9 augustus om 08:40
 
Aparte Sneekweek





In Sneek hoeve wij ut woard Moeke mar falle te laten en iedereen weet over wie ut gaat: Moeke Jikke. Self had ut oudste kasteleinske fan Nederlaan oait, der anders mar un blodhekel an dat minsen, wildfreemden faak, har Moeke noemden. Ik bin je Moeke nyt, was ut krte mar ddeleke antwoard at nyt-familyleden har su anspraken.

Midden in de Sneekweek dyt dy naam foar ut tweede coronajaar achtermekaar nyt drage mach, mut ik dus denke an Jikke van der Horst-Ozinga. Oulopen week was har sterfdach, op 4 augustus 1996 om presys te wezen. Inderdaad nou 25 jaar leden. In dy legendarise Olympise somer toen Sneker folleyballers ok nch us goud in Atlanta wonnen, op deselde dach dat Jikke van der Horst-Osinga op 90-jarege leeftyd overleed.

Jikke, gefol foar dramatyk was har nyt freemd, nam midden in de Sneekweek ouskeid fan har Sneek. Se wurdde opbaard in har eigen hotel, De Stadsherberg en onder groate belangstelling in un antieke lykkoets fan Jan Epie de Boer naar de Algemene Begraafplaats fan Sneek reden om dr bijset te wurden in ut graf drt har man Jacob van der Horst in 1973 syn laatste rustplak fond.

Sinds 2014 is ut Hotel in handen fan de family Feenstra en is ut prachtech en respektfol restaureard. Un tplokasy in de skadw fan de weareldberoemde Waterpoort. De family Feenstra dyt un groat gefol foar lokale geskiedenis het, laat dat sin deur Jikke Osinga letterlek un plakje te geven in de gelachkamer fan ut Hotel. Dr fanou de skou, sit un fraai skilderij dat Evert van der Veen, dyt ok al nyt mear onder oans is, fan Jikke Osinga maakte op de gasten near. Evert was oait een fan de faste stamgasten.

Over Jikke Osinga binne talrike fan anekdoates, dyt in de loop fan de jaren hieltyd moaier en romantiser ynkleurd wurdden. Mar tch. Nout ut 25 jaar leden is dat ut beroemde kastleinske ut ondermaanse ferliet, wil ik Jikke Osinga gedenke met un fraaie anekdoate.

Oait kwam der un kakker t ut Wilde Westen bij Jikke in ut Hotel. Hij liep futdaleks deur naar de twaletten. Blykber had de man hoge noad. In ferbaan met de hygine lagen der nch al wat frs tfallen twaletblokken in de urinoirs. Nadat de Westerling syn kleine boadskap deen had, liep hij teruch naar de gelachkamer. Un bitsje foarover bogen flsterde hij met de haan an de moan Mevrouw Ozinga, het ruikt nogal sterk in de urinoirs!

Jikke keek de Hollander un fraksy fan un sekonde an over har brilleglazen en sei ld mar ddelek: Kwam u hier nou om te plassen of te rken?
Kiek dy hearleke Sneker nuchterheid met un groat gefol fan understatement, dr hou ik fan. Dat is foar mij nou ut Sneekgefol. De anekdoate wil absolt nyt sge dat wij un hekel an Hollanders hewwe, sterkernch ik mis dy lui nou al foar ut tweede jaar op rij.

Ut is sudonde un nvere Sneekweek snder al dy gasten. Un bitsje apart, su at ut in 1996 ok al aparte Sneekweek was.

Toen om un andere reden.

 
8 augustus om 18:34
 
The Rebels in town...





Nou ja, toe dan mar: The Rebels in town. Un bitsje nvere Sneekweek.

Dr gaat mrren myn kollum bij Omrop Frysln ok over. Ik hew nch wel twee oalybollen had fanmiddach. Bst lekker en gister ok even moai op terras sitten. Mar om nou te sgen dat ut dit jaar swingt? Neu..
 
7 augustus om 21:55
 
Earder dizze week...





Ondertussen foar ut tweede jaar op rij un Sneekweek dy't de naam Sneekweek nyt drage mach. Earder dizze week wurdde dizze foto skoaten. Su fol ik mij nou ok!

 
6 augustus om 18:46
 
Even bten de deur weest





Niks su ferfelend om un ander met dyn fakaansyfoto's te fermoeien. Nou, toe dan mar. Eentsje dan: kulinr t eten weest...

Un haar in'e de grontesoep, ut kan. Mar un komplete gladde swarte haanskon fan'e kok. Nee, dat slaat alles. Ferder laat ik ut an jum fantasy over wr ut was! Fragen over dizze 'post' wurde nyt beantwoard!
 
4 augustus om 08:03
 
Eindelek wear naar ut foetbalfeld...





Gisteravend foar ut earst sinds lange tiid wear naar un live foetbalwedstryd weest. Op ut Sdersprtpark bij de oefenwedstryd ONS Sneek - VVI. Hele aardege oefenpp ok nch us un kear. Foto's foar GrootSneek-site maakt, bij ut ferslach fan Fokko Huisman de Jong.

Wat mij fan dizze wedstryd bijblift was un katachtege reaksy fan de VVI keeper dy't ik moai in beeld brenge kon. Gelukje hoar...

Minder aardech was de sware blessure dy't ONS-speuler Vladik Drakopulo opliep. Tryst om su ut nieuwe seizon beginne te mutten.



 
3 augustus om 10:21
 
Spinnetje krabbelt, Jantje Bazuin (92) brengt na 50 jaar een tweede dichtbundel uit





Schrijven gaat al een tijdje niet meer. Lezen is moeilijk. Horen is lastig. Jantje Bazuin woont in zorgcentrum Frittemahof in Sneek. Tijdens het opruimen van haar pc troffen haar dochters een schat aan gedichten aan. Het aantal overschrijdt de driehonderd. Zelf had ze geen idee meer dat het er zo veel waren. Al snel werd het plan geboren om ze te bundelen om zo op het eind van haar leven de oogst in handen te kunnen houden.

Jantje Bazuin is vooral bekend door haar werk Theesurrogaat voor Sneek. Hierin beschrijft ze de wereld en de levens van de ondergedoken Joodse kinderen in Sneek. Ze deed langdurig onderzoek hiervoor. Het boek beleefde een tweede druk en ook deze is uitverkocht. Eerder schreef ze in opdracht van de gemeente Sneek publicaties over Joods leven in Sneek. Maar ook de geschiedenis van de volksbuurten of het Oud Burger Weeshuis legde ze vast. Haar laatste boek over Edith Stein dateert uit 2016.

Allemaal non-fictie. Terwijl Jantje als gymnasiumstudent al in de ban was van de pozie en ook zelf gedichten schreef. In 1971 worden die voor het eerst gebundeld. Sporen van menselijke bewoning komt uit in Paramaribo, waar ze dan met haar gezin woont.

In het vervolg van haar leven blijft ze dichten. Ze is lid van het christelijke Schrijverscontact en later wordt ze lid van een haiku-club. In haar archief zit een brief van de moderator die haar werk corrigeert en van commentaar voorziet : Dit mag niet en dat is geen zuivere haiku. Jantje heeft zich er weinig van aangetrokken. Ze schrijft over wat haar beroert. Vaak is dat, zoals dat met echte haikus betaamt, observaties uit de natuur. Maar haar range is breder. En ook de vorm is lang niet altijd de strakke 5 - 7 - 5 lettergrepige structuur. Uiteindelijk geven de gedichten een mooi beeld van haar buiten- en binnenwereld.

Dochter Annet Huisman deed de redactie in samenwerking met vormgever Gilbert Terpstra. Het boek is in de eerste plaats bedoeld voor haar en haar familie en vrienden. Maar het heeft een ISBN nummer en is ook verkrijgbaar bij boekhandel Van der Velde in Sneek en Leeuwarden.
 
2 augustus om 09:46
 
Paradysfogels





Laat ik fandaach beginne met un fers, un oade an 90-jarege Simen Jellema, dyt mij earder syn levensferhaal fertelde.

Oade an Simen

in ut sigerege houten hk fan ouwe simen
-ongekroande petroalykoaning fane Legan-
rk ik ut foarjaar t myn jonge jongesjaren

sin ik hoet simen met syn knoestege brnflekte hannen
fan ut ousneide riet wonderskoane eendekrven flecht

hoar ik simen dyt mij gratis en fergees de ferhalen fertelt
dyt ik allienech mar ken t brnkafte geskiedenisboekjes
over eiersoekers, fissers, stropers en lui dyt dinsdachs
op e Sneker feemerk kwamen met kninen en
eksoatise eenden dyt se foar un knappe pries ferkochten

simen fleurege blije man met deurleefde markante kp
dyt sumar ut liet Skeepken onder Jezus hoede speult
op e mondharmonika dyt hij trouwens mlharp noemt

ouwe simen wat un baas, wat un smoarrike kearel tch
in ut ouwe sigerege hk drt hij eendekrven flecht
as un ware levenskunstenaar dyt der weze mach

Minsen as Simen binne der gelukkech nch altyd, ik noem se Paradysfogels. Ut binne autentike lui dyt sich self binne en frij in ut leven staan. Foar un glossy tiidskrift t dizze provinsy mach ik elke maand op besoek bij dizze fertellers, want dat binne ut faak ok. Mar gyn fertellers dyt an de talkshow tafels fan de telefisy sitte. Dr hewwe de Paradysfogels helemaal gyn ferlet fan.

Wat is dat tch dat ik minsen as Simen su graach fertellen horen mach? Suk sei de autentisiteit, mar ok de frije geest dyt se besitte. Ik bin faak un bange broekjeskiter, un pleaser dyt netsjes tussen de lijntsjes kleurt. Ik weet ut deur myn flotte babbel faak te ferbloemen en te kamoeflearen. Mar och jonges wat is dat tch un rykdom dat je folkomen en dan ok folkomen je self weze kanne. Dr bink dan wel us un bitsje jaloers op.

Miskyn is ut ok wel false romantyk, dy ferhalen fan en over froeger en ik probear dan ok nyt te ferspen in un see fan nostalgy. Dat gefaar leit altyd ope loer. Ik genyt tidens de gesprekken met dy fertellers ok fan de taalrykdom, in wat foar taal dat ut nou ok is. Ut Frys, ut Stads, ut Bildts, ut Stellingwerfs f ut Nederlaans met al syn taalfarianten. Fastlge fan al dat moais en soms der un fers over skrive. Un woard as mlharp is tch un taalmonumentsje? At je dy woarden in un fers ferweve kanne sal der altyd wel eentsje weze dyt fraagt wat is un mlharp?

En dan bin ik de onferbeteleke skoalmeester wear om dat t te lgen. Faak is ut ok de rust dyt fan minsen as Simen t gaat, dyt srge foar un heilsem gefol. Dr kan de divan fan un psycholooch f psychater bij lange na nyt teugen op.

Dat is mar un anname, omdat ik nch noait bij dy terapeuten weest hew. Dat komt miskyn wel omdat ik nkear in de maand bij al dy Paradysfogels op besoek mach. De weareld het ferlet fan mear Simens dyt op myn fersoek ok nch eefkes Scheepken onder Jezus hoede speult. Op de mlharp!


 
1 augustus om 19:07
 
Leze





Sundach, nch mear as de andere dagen fan 'e week, is foar mij faak un leesdach. Fandaach las ik de 3 kranten wr't ik un abonnement op hew fan A-Z. Ferder ut boek fan Claudia Bottinga, sin gister, in n ruk t. Ferder nch un fraaie presentasygids fan vv Nijland. Staan un antal hele aardege interviews in. Ok eentsje dy't mij wear un moaie tip geve om ferder achteran.

Met dy persoan wil ok graach un interview. Want fan lezen komt bij mij faak skrve! Op de andere dagen fan un week. Ik w wel dat un week acht dagen had...